| วันนี้ทางอเจนซี่โทร.มาแจ้งว่ายูที่อังกฤษตอบรับแล้ว ตอนนี้เหลืออย่างเดียวคือผลIELTSที่จะเป็นตัวกำหนดวันเดินทางของมุ้ย ใจหายเหมือนกันนะ พอคิดขึ้นมาว่าเราต้องไปเรียนไกลแสนไกลในระยะเวลาอันใกล้นี้แล้ว ใครต่อใครก็บอกว่า ปีเดียวจบ เป็นหนึ่งปีที่สาหัส หึหึ ต้องทำให้ได้นะมุ้ย บอกตัวเองทุกวัน
ตอนนี้นอยด์เรื่องการใช้ชีวิตอย่างจริงจัง กลัวว่าไปแล้วจะหางานไม่ได้ กลัวว่าหางานได้ จะทำงานไม่พอค่าหอ กลัวว่าจะใช้เงินเยอะ เฮ้อ... ต้องบอกตัวเองว่า นี่เรายังไม่ได้ไปวันนี้พรุ่งนี้ซะหน่อย ยังพอมีเวลา
ไม่ชอบอะไรที่คาดเดาและควบคุมไม่ได้เลย
เปลี่ยนเรื่องดีกว่า
เมื่อหลายวันก่อนไปร้านกาแฟเปิดใหม่ ชื่อBalcony ในหมู่บ้านสัมมากรมา มีเค้กที่น่ากินมาก แล้วพอสั่งอาหารมาก็ไม่ผิดหวังเลย ตลกดีนะ ที่เรื่องกินทำให้แฮปปี้ได้ขนาดนี้
 อันนี้ของพี่โอ ข้าวแกงกะหรี่หมู สังเกตการแต่งจานนะคะ น่ารักมาก
 ส่วนจานนี้ของมุ้ย คาโบนาร่า อร่อย:)
ปิดท้ายด้วย บลูเบอร์รี่ชีสพาย
 แต่งจานน่ารักมากๆ อร่อยด้วยนะ
เวลาหนึ่งวันคนที่เราอยากอยู่ด้วย มักผ่านไปเร็วเสมอเลย
พรุ่งนี้ไปเรียนIELTSอีกตามระเบียบ ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป เรียนทุกวัน ยกเว้นวันเสาร์กับอาทิตย์ (แต่ก็มีการบ้านทำอยู่ดี) เหนื่อยกับการขับรถไกลๆ อาจเพราะเวลาไปไหนมาไหนพี่โอมักขับตลอด แต่ไปเรียนต้องไปเอง เพราะว่าพี่โอไม่ไปรอแล้ว มุ้ยก็ไม่อยากให้ไปนั่งเบื่อเหมือนกัน แต่ทุกวันตอนจะออกจากบ้านจะคิดว่า โห ไกลจัง ไม่อยากขับเองเลย เฮ้อ...อย่างนี้เรียกว่าเคยตัวใช่มั้ย?
ชีวิตคนเรามีเรื่องให้พยายามหลายอย่างจัง ไม่มีอะไรได้มาง่ายๆเลย
Posted on Wed 21 May 2008 2:14
|